http://www.polityka.pl/spoleczenstwo/artykuly/1520974,1,kino-w-opuszczonej-stacji-kolejowej.read

Zapraszamy do wysłuchania audycji pod adresem:

http://www.polskieradio.pl/10/485/Artykul/476530,Pociagi-cichna-jak-przejezdzaja-kolo-kina-w-Falenicy

Dnia 14 listopada 2011 roku na Stację Falenica przyjechało pogotowie! Z pojazdu wysiedli lekarze, wykorzystujący w leczeniu prastarą metodę… Filozofię! Nie było łatwo. Trzeba było się trochę obnażyć. Na szczęście tylko z maski jaką to nosimy na co dzień, żeby nas przypadkiem nikt nie poznał jacy jesteśmy naprawdę. Pacjenci mieli nauczyć się być sobą! Nie lada gratka, ale przy pomocy takich specjalistów, było o wiele łatwiej. Zwłaszcza, że podali lekarstwa na nieśmiałość, niepewność, konformizm i inne takie bolączki. Następne spotkanie już wkrótce, o czy poinformujemy na stronie! Dziś wpis nieco medyczny, mam nadzieję, że zrozumiecie sens tej metafory. Na zdrowie!:)

W niedzielę 6 listopada o godz. 16 na Stacji Falenica odbyło się pierwsze w Polsce spotkanie promujące debiutancką książkę Konrada Jaskólskiego „Kalendarz Easy Ridera”. Jak przystało na KINOkawiarnię, elementem ubogacającym tradycyjne spotkanie autorskie była projekcja filmu. Młody autor zażyczył sobie fragmenty „Factotum”, ekranizacji powieści Charlesa Bukowskiego. Nie zabrakło także akcentów artystycznych. Obraz-instalację powstałą jako inspiracja „Kalendarzem”, a zarazem bezpośrednio na bazie książki (płótno zostało oklejone jej kartkami, na których, za pomocą krwi i tuszu z długopisu, narysowano brytyjską flagę) zaprezentował niezależny artysta-plastyk, Michał Stachyra. Spotkanie prowadziła i koordynowała Joanna Czyż.

W pierwszej części wieczoru autor zaprezentował słuchaczom problematykę swojej pierwszej powieści, przybliżył życie polskiej emigracji na Wyspach Brytyjskich i ostrzegł przed niebezpieczeństwami, które grożą naiwnym i niedoświadczonym imigrantom. Opowiedział także swoją osobistą historię pracy zarobkowej w Anglii, w dużej mierze zbieżną z doświadczeniami głównego bohatera powieści. Zilustrował ją przeczytanymi fragmentami książki.

Po obejrzeniu fragmentów „Factotum”, Jaskólski odniósł się do filmu. Wskazał na wątki, które są ważne dla niego jako pisarza i emigranta, opowiedział o swoim doświadczeniu z prozą Bukowskiego. Na koniec autor odpowiadał na pytania z sali. Dotyczyły one przede wszystkim jego literackich inspiracji, tematu powstającej i zapowiadanej drugiej książki, genezy tytułu „Kalendarza…”. Poproszony o zdefiniowanie sukcesu emigranta, Jaskólski powiedział: „Poczuć się dobrze w obcym miejscu, być zadowolonym z tego, co się tam robi”.

Podczas podpisywania książek autor wpisywał na stronę tytułową przesłanie: „Największym wrogiem, jakiego spotykamy na emigracji i w ogóle w życiu, jesteśmy sami dla siebie”. Książki zaopatrzone w takie motto dostępne są wyłącznie na Stacji Falenica, wciąż jeszcze w promocyjnej cenie 27 zł. Zachęcamy do nabycia publikacji ze względu na jej wartość literacką, a także intrygujący, złożony rys socjologiczny ostatniej fali polskiej emigracji na Wyspach. Skala tego zjawiska była na tyle duża, że dotyczy każdego z nas.

.

W ostatnią sobotę miała miejsce pierwsza odsłona zupełnie nowego projektu, mającego na celu zapoznanie dzieci z arcydziełami muzyki klasycznej.  Ta, choć często postrzegana przez najmłodszych jako nudna i przestarzała, na Stacji Falenica królowała przez cały sobotni poranek! To wszystko za sprawą Pana Puzona i pięknej Kantyleny, którzy zagościli na deskach naszej sceny teatralnej i od razu zdobyli serca dzieci. W role wspomnianych bohaterów wcielili się zawodowi aktorzy:  Marta Kuszakiewicz i Adam Tkaczyk, przenosząc małodych widzów wraz z ich rodzicami w świat muzyki. Punktem wyjścia był utwór „Karnawał Zwierząt’ Camille Saint- Seanse’a w wykonaniu Chicagowskiej Orkiestry Symfonicznej i zanimowany w postaci krótkiej noweli filmowej przez Walt Disney Studio.  Śmiechu było co niemiara, gdyż komiczny Pan Puzon nawet po obejrzeniu tak wspaniałej projekcji, nieuparcie obstawał przy  swoim stanowisku, że muzyka poważna nie jest ciekawa, a Piekna Kantylena nie dawała za wygraną i wpajała mu, że nie ma racji. Dzieciaki biorąc udział w muzycznych zadaniach, np. powtarzaniu określonego rytmu, mogły na własnej skórze przekonać się czy rzeczywiście ta „klasyka” to taka nuda. Wysłuchawszy następnie wybranych utworów Mozarta i Gordiejuka wykonanych przez flecistkę  Anię Karpowicz, mogły same dokonać wyboru- czy warto się muzyką klasyczną zajmować. Sądząc po ich uśmiechach od ucha do ucha, kiedy to na koniec spotkania rysowały zwierzęta do wspólnej arki Noego, odpowiedź była twierdząca:) Następne spotkanie już za miesiąc!…

Pamiętacie jeszcze jak budynek Stacji wyglądał ponad rok temu i jaką drogę wspólnie przeszliśmy? Tutaj możecie sobie przypomnieć:

Mamy nadzieję, że będziecie z nami w coraz większej liczbie również przez kolejny rok i następne lata. Kinokawiarnia Stacja Falenica to przecież wyjątkowe miejsce nie tylko na mapie warszawskich i okołowarszawskich centrów kultury, ale też w skali Europy, a może i świata.

Jeśli śledzicie nas na Facebooku, to wiedzie zapewne na bieżąco o planowanych wydarzeniach. Zapraszamy zatem jeszcze raz na Urodziny

https://www.facebook.com/event.php?eid=203371196373804 – Tutaj znajdziecie program imprez z okazji naszych urodzin.

Zapraszamy też do podróży sentymentalnej – trochę zdjęć z remontu Kinokawiarni rok temu:)

A zatem tak jak przed rokiem mamy film animowany, który nie znalazłby się wśród umownie najlepszych, gdyby nie powiększona pojemność kategorii. Niczego zupełnie gatunkowi nie ujmując, amerykańska animacja głównego nurtu to w swej lwiej części opowieści dla dzieci. Różne przewrotne humorystyczne wtręty, bardziej czytelne dla starszej publiczności, mają umilić rodzicom pobyt w kinie. Jednakże filmy te z założenia powstają dla ich pociech, a co za tym idzie nie mieszczą się w oscarowym kanonie. W historii oscarów tylko film „Piękna i Bestia” zyskał uznanie nominujących na tyle, by znaleźć się wśród pięciu najlepszych w kategorii „najlepszy film. „Toy Story 3” do tej układanki zwyczajnie nie pasuje.

Podążając tropem naiwności przechodzimy do „Social Network”, którego powstanie samo w sobie wzbudziło nie lada kontrowersje. Trudno sobie wyobrazić bardziej ważki i aktualny temat niż ten o narodzinach największego portalu społecznościowego na świecie. Kochamy filmy o urzeczywistnianiu amerykańskiego snu. Hollywood płodził ich setki i uraczył nas kolejnym. „Social Network” w reżyserii Davida Finchera, ociera się o techniczną i narracyjną doskonałość, imponuje kreacja Jesse Eisenberg’a, oraz muzyka skomponowana przez Trenta Reznora. I wszystko byłoby dobrze, gdyby nie motywacja głównego bohatera nader dosadnie zilustrowana w ostatniej scenie obrazu. Nie, tym razem wbrew wszelkim pozorom nie chodziło o pieniądze. Melancholijna koda wieńcząca dzieło Finchera, z założenia bodaj mająca na celu nadanie drugiego dna postaci i całemu filmowi, jedynie rozwadnia swoją tkliwością gęste dotychczas napięcie.

Tkliwości nie brakuje również w filmie mało znanego Davida O. Russell’a pod tytułem „Fighter”. Przed rokiem czarnoskóry futbolista („Wielki Mike. The Blind Side”), teraz biały bokser. Oto kolejna odsłona wielbionego w USA gatunku „dramatu sportowego” z podkategorii – bokserski. W ostatnich latach tworzyli w nim reżyserowie tacy jak Michael Mann, Clint Eastwood czy Ron Howard i jeśli chodzi o liczbę nagród, które otrzymali, żaden chyba nie powinien czuć się pokrzywdzony. Cynicznie to ujmując, boks artystycznie się opłaca. Schemat jest zazwyczaj ten sam. Naszym bohaterem zostaje przedstawiciel nizin społecznych, który ciężką pracą i nadludzką siłą woli przełamuje własne ograniczenia, aby pod naporem dotkliwych ciosów zadanych mu przez los i przeciwników nie ugiąć się i ostatecznie zatriumfować. Poza Eastwood’em, który faktycznie potraktował historię bokserską jedynie jako pretekst i punkt wyjścia do głębszych rozważań nad problemami natury etycznej, wszyscy, łącznie z Russellem, wpadli w sidła powyższego schematu, z którego trudno już cokolwiek wycisnąć. Na siłę dopowiadane znaczenia nie znajdują odbicia w samych obrazach, są tylko grą pozorów.

Mówiąc o pozorach, nie sposób nie wspomnieć o kolejnym filmie, a mianowicie wielkiej prowokacji Darrena Aronofskiego. Obraz ze swoją niepokojącą, mroczną atmosferą, a także wysokimi ambicjami, znacząco odstaje od reszty nominowanych. I to by było na tyle. Pod grubą warstwą formalną, składającą się z fascynujących zdjęć Libatique’a, wspaniałej choreografii, ciekawej reinterpretacji muzycznego oryginału „Jeziora Łabędziego”, kryje się przerażona jednowymiarowa bohaterka, która w ogóle nie rozumie i co gorsza nawet nie usiłuje zrozumieć rzeczywistości, w której się znalazła. Czy konstatacja, iż trzeba odkryć i zaakceptować dwoistość własnej natury, że wszyscy jesteśmy zarówno białym jak i czarnym łabędziem, jest choć trochę odkrywcza, a przez to intrygująca, prowokująca do rozważań nad własnym jestestwem..?

Wreszcie czas na film niezależny, niskobudżetowy – taki, który ma dopieścić widzów bardziej niepokornych, pogardliwie patrzących na oskarowe gale i całą otoczkę towarzyszącą amerykańskiemu przemysłowi filmowemu. Od kliku dobrych lat Akademia uważniej przygląda się festiwalowi w Sundance, czy też nagrodom przyznawanym przez Film Independent i zdaje się bazować na ich werdyktach nominując rokrocznie kilka produkcji „ambitnych”. Prawdą jest, iż najciekawsze scenariusze powstają poza hollywoodzkim mainstreamem i nominacje przyznawane obrazom niezależnym są uzasadnione. Podkreślam ów fakt ze względu na to, iż mamy do czynienia z kolejną symptomatyczną prawidłowością oskarową. Dowodem na to jest właśnie film „Do szpiku kości”. Opowieść o nastoletniej dziewczynie na której spoczęła odpowiedzialność za byt rodziny. Udajemy się do świata chłodnej i ubogiej amerykańskiej prowincji, gdzie młoda bohaterka poszukuje swojego ojca kryminalisty. Tu nic nie jest sentymentalne. Emocje postaci kryją się głęboko pod ich surową powierzchownością. Tu nikomu nie wolno pozwolić sobie na słabość, bo słabi giną. I tak, przemierzając bezduszne Missouri wraz z siedemnastoletnią Ree (graną wyśmienicie przez Jennifer Lawrence) dochodzimy do równie beznadziejnego jak wszystko inne w tym filmie happy endu…

Na dalszą część oskarowych varia-cji zapraszam za parę dni, przy okazji następnej notki. W niej przyjrzymy się, nie mniej subiektywnie, pozostałej piątce nominowanych do głównej nagrody.

HD

Nie wiem jak Wy, ale ja spędziłam z Hendrixem długie wieczory – wino, Hendrix, kanapa, Hendrix, domówki, Hendrix, i jeszcze dużo, dużo Hendrixa…  Nikt tak jak on nie łączył psychodelicznego rocka, jazzu, bluesa i masy odniesień do innych gatunków muzycznych. U nikogo w równie nowatorski sposób nie pobrzmiewały inspiracje Bobem Dylanem, Chuckiem Berry, B. B. Kingiem czy Beatlesami. Długo można by mówić o tym, jak zrewolucjonizował technikę gry na gitarze bawiąc się dotychczas zupełnie nieznanymi efektami, takimi jak choćby efekt przejścia. Jak głosi anegdota, kiedyś podczas nagrywania płyty w studiu Jimi miał powiedzieć do Eddiego Kramera, inżyniera nagrań:   słyszę pewien dźwięk, usłyszałem go we śnie, chciałbym żebyście go odtworzyli. Chodziło właśnie o osiągnięcie efektu przejścia, kiedy dwa dźwięki schodzą się razem i zaczynają przechodzić z kanału na kanał . Kiedy udało się to zrobić, oszalał z radości i stwierdził: ożywiliście mój sen.

Hendrix Urodził się w biednej, murzyńsko-indiańskiej rodzinie, jego brat, po tym jak ojciec stracił dom, trafił do domu dziecka. Wielokrotnie się przeprowadzał, rzucił szkołę, zmieniał dorywcze prace. Jednak cały czas towarzyszyła mu muzyka i ogromna pasja, dzięki której, jak w Amerykańskim Śnie, z marginesu biedy trafił na sale koncertowe i festiwale całego świata.

Al Hendrix, ojciec Jimiego, tak wspominał pierwsze gitarowe wprawki syna: Brzdąkał na tej gitarze cały czas. Robił to w każdej wolnej chwili. Kiedy już opanował grę kupiłem mu gitarę elektryczną. Dzięki temu Jimi grywał z miejscowymi zespołami na potańcówkach i imprezach. Uwielbiał grać bluesa. Wśród jego ulubionych wykonawców byli B.B.King i Muddy Waters.

Pisać o dalszych poczynaniach Jimiego nie ma tutaj sensu. Nie dlatego, że nie są warte odnotowania – przeciwnie. Stanowią raczej temat na książkę, a próba ich streszczania mogłaby tylko odebrać legendzie całą magię, którą jest otoczona.

Nie mogę jednak nie wspomnieć 18 września 1970 roku. Niespełna 28-letni Jimi  pojechał do pewnego mieszkania w pobliżu Marble Arch w Londynie. Godzinę później odebrała go stamtąd jego dziewczyna, Monika Dannemann. Wrócili razem do hotelu, w którym Hendrix napisał utwór „The Story of Life”. Napił się czerwonego wina, wziął 9 tabletek nasennych i poszedł spać.

Do dzisiaj nie wiemy czy śmierć legendy gitary była nieszczęśliwym wypadkiem, zabójstwem czy samobójstwem. Nie sposób jednak nie uznać jej za ogromną stratę dla całego muzycznego świata. Cóż, pozostaje nam wierzyć, że ktoś na górze potrzebował go do wyższych celów…

Już 23 stycznia (niedziela) o godzinie 19:30, w KINOkawiarnii Stacja Falenica rozpocznie się koncert zorganizowany przez DragonFly Project. Usłyszymy wyjątkowe Hendrix’owskie riffy – zagrają specjalnie wyselekcjonowani muzycy z najwyższej półki, wchodzący w skład „Jimi Hendrix Tribute Live”.

zobacz więcej

Szczegóły TUTAJ